ميگويند : نخستين عشق که در شباب زندگي وجود انسان را فرا ميگيرد هرگز 

 فراموش شدنِ نيست و آتش سوزاننده آن عقل و دين انسان را پايمال ميکند.

من ميگويم :که عشق از نخستين روز تا  واپسين دم مرگ بشر را چون

 شمعي فروزان زنده نگه ميدارد و نشاط و شادمان‍ي به او ميبخشد

دل بي عشق انسان را به  ديار جنون ميبرد و بلاي دل

صاحبدلان عشق است ولي همين بلا سرمستي دل

انگيزي دارد که  شايد از سرچشمه حيات ابدي


 فروزندگي خاصي را گرفته و منعکس ميکند

نظر شما چيه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟